برای ستایش تو

سلام

بازم بعد از مدتها اومدم...یه خورده درگیری و مقداری هم دوری از همه چیز و همه کس رو علتش بدونین

شعر زیر از استاد شمس لنگرودی هست...نویسنده مجموعه چهارجلدی کتاب تاریخ تحلیلی شعر نو.که البته خودم هم مشغول خوندنشونم

«برای ستایش توِ» قطعه ی کوچکیه از این شاعر

برای ستایش تو

همین کلمات روزمره کافیست

همین که کجا میروی، دلتنگم

برای ستایش تو

 همین گِل و سنگریزه کافیست

تا از تو بتی بسازم  

                                                     

                                                           شمس لنگرودی

اسم شب-سیاوش کسرایی

سلام

 

بعد از یه مدت نسبتا طولانی و البته کمی هم اجباری، شعرکوتاهی رو برای  

 

به روز کردن انتخاب کردم از سیاوش کسرایی به نام اسم شب که نمایی از

 

اشعار تکامل یافته دهه 30و البته نو پای شعر نو حاضراست.البته این شعر

 

برای اولین بار در سال 1331هجری در مجله کبوتر صلح به چاپ رسید.البته کبوتر

 

صلح-که تازه به تسخیر نو پردازان جوان در آمده بود-در همان سال تعطیل

 

(بسته) میشود.

 

         

                 طبل ها را بکوبید

         

                دارها را بکارید

         

                با شما هستم ای چکمه پوشان

        

               زنگ مهمیزها را بگیرید

        

              سلطنت رادر انبوه انگشت سرنیزه ها پاس دارید

        

              اسم شب را به خاطر سپارید

        

            « یک نفر توده ئی خشمگین است».

 

 

                                                                      سیاوش کسرایی-۱۳۳۱

سلام به تمامی دوستانی که در این یک سال و نیم(نزدیک به دو سال) همیشه و در همه حال و با وجود نبودن ها و گاهی سکوت های طولانی من به اینجا میومدن و لطف بسیار داشتن.

نه...این یه خداحافظی نیست...و  توجیهی هم برای تاخیر نخواهد بود(مثل گاه های قبل).و البته شرمنده که نتونستم به وبلاگ شما سری بزنم و نظری بدم.مثل اینکه بالاخره منم نتونستم بجز شعر چیز دیگه ای تو بلاگم نگذارم.دلیل این نوشته هم اعلام یک سکوته...سکوتی از جنس نبودن البته.

به لطف چند نفر از بهترین دوستانم که همیشه و در همه جا و حالی در قلبم هستن مجموعه کتاب هایی در نقد و تاریخ تحلیلی شعر رو به دستم رسوندن که در ادامه مجموعه شعر هایی که خواهم گفت بسیار بسیار مفید و سازنده هستن. و این هم نظر خودم بود که تا پس از پایان مطالعات در این زمینه چشم و ذهن نازنین شما رو با شعر هایی از جنس آنچه گذشت مشغول نکنم.

البته مسلما در این مدت(شاید کمی طولانی)اینجا رو خالی نمیگذارم(با روز نگار ها و حتی اشعاری از دیگران) و حتما به وبلاگ های شما دوستان سر میزنم

و در پایان باز هم سپاس فراوان از شیدرخ ، سیاوش،آرمان و پیمان عزیز که کتاب ها رو تهیه کردن و همیشه یاور باقی موندن.

بدرود

قرمز

                                   اندکی در من بنگر

                          ساعتی،دمی،لحظه ای کنارم بنشین

                          و در چشم هایم خیره شو

                          نگاهم گواه همه ی چیزهاست

                          چیزهایی که زبانم را سکون است

                          چیزهایی که لبهایم را سکون است

                          در من چیزیست که توان گفتنش را ندارم

                          تو اما بشنو

                          از لرزش سکوتم

                          از غوغای دستان و گونه هایم

                          نگاهم گواه همه ی چیزهاست

                          و شعرهایم گواه تمامی نگاهم

                                     * * * * * 

                        میان ما سکوت نیست

                        شاهنامه ای ست پر از شاهزاده های کوچک دوستی

                        میان ما ترانه های کوچک دلتنگی ست

                        و دریایی پرآشوب از عشق

                        با موج هایی به سوی ساحلش

                        که تویی

                                * * * * *

                       اندکی در من بنگر

                       ساعتی

                              دمی

                                     لحظه ای

                     و من را آغاز کن

                     که من از تو بی تاب ترم

                     و این گواه همه ی عشق هاست...

 

ذهن تنهایی

 

 چه بی تابانه انتظار میکشم

 چه نجیبانه بر گذرگاهت لبخند میزنم

و چه مشتاقانه

بر رود پر حادثه نگاهت جاری میشوم

و درآنسوی مرداب های تنهایی

چون ذهن دستی تنها

چه فقیرانه

میلرزم...

تنگنا

 

 

دستی میان دستان من و توست

 

و شب بر این فاجعه لبخند میزند

 

در خاطراتمان

 

رد پایی از قوم کوردلان است

 

 

آنان که با قافیه مرگ

 

ترانه سپاس یکدیگر میسرایند

 

و در شب کوچه های منتهی به عشق

 

نور از برگه عاشقان میدزدند

 

از درگه اینان

 

تا مزار سبز سرخ رویان

 

فاصله پر حواس شاعر است

 

آن که حک میکند

 

شعرش را

 

بر پهنه سرخ گون تاریخ.

 

من و تو زاده یک فصلیم

 

فصل هفت رنگ آرزوها

 

فصل پادشاهی حیوان بر انسان

 

من و تو انسان این فصلیم.

 

ماه و من

ابر ها

سبک بال و بی نشان

 بر گذرگاه رنگارنگ پاییزی

و آسمان سر در گم و گیج

هزاران طرح کبود را

سایه ای بر خانه بغض آلود ما کرده اند.

کوچه ها اطمینان یک پیوست را به زنجیر میکند

و سایه ها در هزارتوی یکدیگر

ناگهان

گم  می شوند.

گویا جز من کسی

گوشه تلخ معصیت بار تنهاییش را دوست ندارد.

   *      *      *

آنگاه که مهتابی کوچه

غزل واره امید بود

 آویزان

بر گردن بلورین یک پیوست

ماه شبانه ای بی وزن بر کاغذم مینشاند

گویا

جز او کسی

مرا در تنهایی خود شریک نمیداند.

شعر شهر

 

مرا دردیست به سنگینی اشک

در سراشیبی چهره ای عبوس

و فریادیست

به سبکبالی شعر

در مجرای دیوارهای شب

بر گوش شب نشینانی که قطره قطره خونشان

سطر سطر شعر بلند خورشید است.

با من از شکوه پاییز

از انسجام کودکانه ابر

و خوشنودی بی دلیل شهر مگو

با من از شعر شهر بگو

شهری که در آن زندانیست

شهر سلطان در سلطان

شهر عصیان در میدان و

تبسم در نهان

و ملتی عریان

با پوشش پدر در برابر پسر

و مادر مقابل سپید دختر

 

در من تبسمی به هم ریخته جاریست

با من چنان که میخندی و می رقصی سخن مگوی

 

با من از تبدیل مشت

در پس این پیکر خمیده پشت بگو.

روزگاران امید

تمام پاییز رنگی ام را خاطره ای ساخته اند

بگو که زرد و سبز و قرمز خواهی شد.

 

سرود کوتاه شب

 

شکست

سکوت پر غرور جغد

در انحنای مهتابی کوچه

من اما با دستانی باز

قامتی استوار

اندیشناک و پر اندوه

                     فریاد زدم:

                         «چه شوم

                             چه شوم

                                  چه شوم...»

برای نقاشان خاطرات زشت

 

من به تارك دنياهايي

 

كه تقدسشان در صورتشان نوشته شده

 

رشك  مي برم

 

به پرنده اي در آسمانش

 

- خدایش      -

رشك مي برم

 

به ماهي در اقيانوسش

 

و حتي به حيوان درنده اي

 

كه در بوته هاي بين درختان ، غوز كرده

 

غبطه مي خورم

 

زيرا كه آنان از شر خاطره در امانند

 

خاطراتي از آن جنس

 

                                زشت و حقير

 

كه تو برايم نقش بسته اي.

 

ميخواهم زمين را

 

بين خودم و خاطراتم قرار دهم

 

ميان من و جسمم

 

و نه كس ديگر.

 

اما زمين به آن اندازه وسيع نبود

 

كه بين من و سرگذشتم فاصله اندازد

 

و شايد به آن اندازه عميق

 

که غوغای حسرتم را در آن دفن کنم.