شب گریه

در كوچه هاي رو به دريا

جاي پاي قشوني مانده است

كه بوي چكمه هاي جدايي مي دهند

و بر ديوارهاشان

خاطرات گلوله ايست

كه بي وقفه تازه اند

سر آن كوچه ها نوشته اند

كه نبايد رد شد

كه نبايد دل به دريا زد و خاكستر شد

*          *          *

من اما تمام اميدم

يك نفس بوي دريا بود

تا پهن شوم در مهتاب

تا تازه شوم در رويا

اينك اما

بي تو اي كوچه ي دلتنگي ِ من

نفسم مي گيرد

و تنم مي لرزد

و دلم پاكترين خاطره اش را با تو

مي نويسد تنها

من تمام حسرتم

بوسه ي ياري بود

كز دل ناب ترين كوچه ي شرم

با صدايي خسته

گذشت

و هراسان

در دل آلوده ي شب

محو شد .